قتیل العبرات
قال رسول الله صلی الله علیه وآله: ان الحسین مصباح الهدی وسفینة النجاة
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : محمدعلی بیکی افین
نظرسنجی
مطالب این وبلاگ را چگونه ارزیابی می کنید؟








برچسبها
نیت نماز مسافر

سؤال: در مسافرت، نمازهای شکسته را به چه نیتی باید بخوانیم، مثلاً بگوییم چهار رکعت نماز ظهر، یا دو رکعت نماز ظهر، یا چهار رکعت نماز ظهر شکسته یا …؟

جواب: به زنان آوردن نیت نماز لازم نیست. بنابراین، وقتی که مسافر برای خواندن نماز ظهر یا عصر یا عشا به نماز می‌ایستد و تکبیر می‌گوید و به قصد قربت، نماز را دو رکعتی می‌خواند، صحیح است؛‌ ولی اگر بخواهد نیت را به زبان آورد،‌می‌تواند بگوید: «نماز ظهر به جامی‌آ‌ورم،‌ قربهالی الله » یا «دو رکعت نماز ظهر به جا می‌آورم، قربه الی الله» یا «نماز ظهر شکسته به جا می‌آورم، قربهالی الله».

نماز قضا در سفر

سؤال: اگر در مسافرت بخواهیم نماز قضا بخوانیم، با اینکه نمازهای چهار رکعتی ما شکسته است، باید کامل بخوانیم یا شکسته؟ در کل، آیا می‌توانیم در مسافرت نماز قضا بخوانیم؟

جواب: نمازهایی را که در غیر سفر قضا شده است، باید به طور کامل خواند و اگر در سفر قضا شده باشد، به صورت شکسته در سفر، هرچند ده روز نمانید، می‌توانید فضای نمازهای چهار رکعتی را به جا آورید.

سؤال: اگر در مسافرت، نمازهای چهار رکعتی قضا شود و بخواهیم در وطن قضای آن را بخوانیم، تکلیف چیست؟

جواب: باید شکسته بخوانیم.

نذر روزه در سفر

سؤال: کسی که در ماه رمضان در سفر است، آیا می‌تواند نذر کند و روزه بگیرد؟

جواب: صحیح نیست. فرق ندارد که نذر کند روزه ماه رمضان را بگیرد یا روزه دیگری را؟

سؤال: آیا می‌توانیم  نذر کنیم در مسافرت روزه بگیریم: آیا حتما باید پیش از مسافرت نذر کنیم یا در زمانی که در سفر هستیم نیز می‌توانیم نذر کنیم؟

جواب: نذر روزه ماه رمضان و قضای آن در سفر، صحیح نیست؛ ولی اگر بخواهد روزه مستحب را نذر کند که در سفر به جا آورد، چنانچه روزه واجب برعهده نداشته باشد، اشکال ندارد. بنابراین، کسی که روزه قضا دارد، اگر نذر کند در سفر روزه بگیرد، صحیح نیست. نذر باید پیش از سفر باشد؛ یعنی قبل از رفتن به سفر نذر کند که در این مسافرت روزه می‌گیریم یا نذر کند.

نماز قضا به جماعت

سؤال: آیا نماز قضا را می‌توانیم به جماعت بخوانیم؛ مثلاً در شهری مسافر هستیم و نمازمان سر دو رکعت تمام می‌شود. در دو رکعت بعد، می‌توانیم نماز قضا اقتدا کنیم؟ یا اگر دو نماز را با نماز اول امام جماعت خواندنیم، در نماز دوم، می‌توانیم یک نماز قضا اقتدا کنیم؟

جواب: اشکال ندارد و در هر دو صورت، می‌توانید نماز قضا اقتدا کنید.

سؤال: آیا نماز قضای ما باید با نماز امام جماعت متحد باشد؟ مثلاً اگر امام جماعت نماز عصر را می‌خواند، فقط نماز قضای عصر را می‌توانیم به او اقتدا کنیم یا نمازهای دیگر هم اشکال ندارد؟

جواب: در فرض سوال، لزومی ندارد نماز امام و مأموم متحد باشد و نماز قضای دیگر را نیز می‌توانید اقتدا کنید.

ایستادن مسافر در صف اول جماعت

سؤال: اگر در شهری مسافر باشیم و قصد ماندن ده روز نداشته باشیم و نماز را شکسته بخوانیم، آیا می‌توانیم در صف اول جماعت، به نماز بایستیم؟

جواب: اگر سر دو رکعت سلام بدهید و فاصله زیاد بشود، اتصال افرادی که بعد از شما در صف اول ایستاده‌اند، قطع و نمازشان فرادا می‌شود؛ از این رو توصیه می‌‌کنند در صف اول نایستید.

قطع اتصال صفوف جماعت

سؤال: اگر عده‌ای مسافران که در صف نماز جماعت ایستاده‌اند، سر دو رکعت سلام بدهند و اتصاف صفوف جماعت قطع شود، وظیفه ما در نماز جماعت چیست؟

جواب: اگر اتصاف قطع شود، به این معنی که از هیچ سمت، نه از صف جلو و نه از سمت راست یا چپ، اتصال نداشته باشید، نماز شما فرادا می‌شود و بعد از آن را باید خودتان به نیت فرادا ادامه دهید.

اقتدای مسافر به حاضر

سؤال: در رساله‌های توضیح‌المسائل آمده است، اقتدای مسافر به حاضر و برعکس، مکروه است. بر فرض که ما در مشهد مسافر باشیم، بهتر است نماز را فرادا بخوانیم یا در نماز جماعت شرکت کنیم؟

جواب: مسافری که نماز را شکسته می‌خواند، اگر به امام جماعتی که نماز را تمام می‌خواند اقتدا کند، ثوابش از نماز جماعتی که هر دو (امام و مأموم) نمازشان تمام یا هر دو شکسته باشد، کمتر است و کراهت در اینجا به همین معنی است. ولی باز در این فرض هم ثواب نماز جماعت از نماز فرادا بیشتر است. پس، بهتر است در نماز جماعت شرکت کنید.

اقتدای نماز قضا به ادا

سؤال: اگر مسافر باشیم و در نماز جماعت، سر دو رکعت سلام بدهید و نمازمان تمام شود، آیا در دو رکعت بعدی نماز امام جماعت، حتماً باید یک نماز دو رکعتی اقتدا کنیم؟ یا می‌توانیم مثلا نماز چهار رکعتی ادا یا قضا اقتدا کنیم و بقیه آن را خودمان فرادا بخوانیم؟

جواب: هر دو صورت، اشکال ندارد و لزومی ندارد حتماً نماز دو رکعتی اقتدا کنید و وقتی که نماز جماعت تمام شد، باقی مانده نماز را فرادا می‌خوانید و صحیح است.

زیارت

سؤال: بوسیدن درگاه حرم و آستان مقدس و سجده روبروی قبر مطهر چه حکمی دارد؟

جواب: بوسیدن در و درگاه حرم اشکال ندارد؛ ولی سجده‌کردن در مقابل ضریح و قبر مطهر، جایز نیست؛ مگر سجده شکر خدا، به جهت توفیق این زیارت. بهتر است زائران گرامی سجده شکر را هم رو به روی قبر و ضریح مطهر انجام ندهند.

نماز خواندن با غسل زیارت

سؤال: آیا با غسل زیارت می‌توانیم نماز بخوانیم یا باید وضو هم بگیریم؟

جواب: نمی‌توان نماز خواند و باید وضو هم گرفت.

وضو گرفتن با آب‌های مخصوص نوشیدن

سؤال: وضو گرفتن از آب‌سردکن‌های داخل صحن‌ها که مخصوص نوشیدن است، برای نماز یا زیارت، چه حکمی دارد؟

جواب: باطل است. چون آب وضو باید مباح باشد و این آب‌ها ویژه نوشیدن است، نه وضو گرفتن.

سؤال: اگر برای رفتن به حرم مطهر و زیارت، وضو گرفته باشیم، آیا می‌توانیم با همان وضو نماز بخوانیم یا مجدداً باید وضو بگیریم؟

جواب: تا زمانی که وضو باطل نشده است، نماز خواندن و انجام دادن سایر کارهایی که نیاز به طهارت دارد، با همان وضو منعی ندارد.

ورود جنب و حائض به حرم

سؤال: جنب و حائض تا کدام قسمت از صحن‌ها و رواق‌ها و حرم مطهر امامان معصوم و مساجد می‌توانند وارد شود؟

جواب: وارد شدن و عبور از مسجد و حرم مطهر به طوری که از یک در، وارد و از در دیگر، برون رود، اشکال ندارد؛ ولی توقف در مسجد و بنابر احتیاط واجب در حرم امام معصوم جایز نیست. البته توقف در صحن‌ها و رواق‌ها اشکال ندارد.

اطراف ضریح مطهر امامان معصوم زیر گنبد و به فتوای برخی از فقها، رواق‌های متصل به زیر گنبد، حکم حرم را دارد و جنب و حائض در آن قسمت نباید توقف کند.

سؤال: اگر جنب یا حائض از سر ناآگاهی یا فراموشی، داخل مسجد یا حرم امام معصوم شود، آیا گناه کرده است؟ تکلیفش چیست؟

جواب: همین که متوجه شد، باید از مسجد یا حرم بیرون برود و اگر به سبب فراموشی باشد، گناه نکرده است؛ ولی اگر به جهت ندانستن مسئله باشد و در یاد گرفتن مسئله کوتاهی کرده باشد، گناهکار است.

سؤال: اگر جوانی در مسجد یا حرم امام خوابش ببرد و در خواب جنب شود، تکلیفش چیست؟

جواب: باید فوراً از مسجد یا حرم بیرون برود.

بردن مهر و قرآن حرم

سؤال: بردن مهر یا قرآن یا کتاب دعا از حرم مطهر برای تبرک یا گرو نگه داشتن برای برآمدن حاجت، چه حکمی دارد؟

جواب: بردن مهر و قرآن و کتاب‌های دعای حرم و مسجد جایز نیست و چنانچه کسی عمداً یا سهواً برده باشد، باید به جای آن برگرداند.

منبع:http://arbaeen.ir



نوع مطلب : احکام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()

ازدواج موقت نوعى فحشا است!!

برخى بر ازدواج موقت ایراد گرفته، مى‏گویند: ازدواج موقت نوعى فحشا است که زن در برابر دریافت مقدارى پول، خود را مى ‏فروشد و این با کرامت انسانى منافات دارد.

پاسخ: از بزرگترین اشتباهاتی که افراد در این موضوع دچار آن می‌شوند یکی دانستن این نوع ازدواج با رابطه نامشروع است. باید دانست که این دو گرچه در مورد یا مواردی شبیه به هم هستند اما فرقهای اساسی بین این دو وجود دارد: لزوم نگه داشتن عده بعد از جدایی از مرد اول و قبل از ارتباط با مرد دوم؛ احکام محرم و نامحرمی که با ازدواج موقت پدید می‌آید؛ لزوم اجرای صیغه عقد با ذکر مدت و مقدار مهریه با قصد انشاء از فرق‌های جدی بین ازدواج موقت و فحشا است.[1]

نکته ای که باید همه به آن توجه کنند این است که در مرزبندی بین ازدواج (دائم) و فحشا، ازدواج موقت، در طرف و ردیف ازدواج دائم است؛ نه در مقابل آن و یا به تصور برخی در کنار فحشا. اگر این تصور اصلاح شود ما به جای اینکه ازدواج موقت و فحشا را در کنار هم ببینیم و دم از شباهت یا یکی بودن این دو بزنیم؛ آن را در کنار و چسبیده به ازدواج دائم می بینیم و آن دو را با هم مقایسه می کنیم که اگر این شد دیگر نگاههای غلط و مسموم به این نوع ازدواج بر طرف می شود.

 

افزایش فرزندان بی سرپرست

برخی مى‏گویند: این نوع ازدواج موجب مى شود افراد بى سرپرست هم چون فرزندان نامشروع در جامعه افزایش یابند.

پاسخ: ازدواج موقت در بسیاری از موارد احکامش همانند ازدواج دائم است. یکی از این موارد سرپرستی فرزند یا فرزندانی است که محصول این ازدواج پاک و مشروعند. فرزندی که با ازدواج موقت به دنیا می آید از نظر سرپرستی و حق ارث و سایر حقوق هیچ فرقی با فرزند ازدواج دائم ندارد.

اگر دیده می شود پدر یا مادری نسبت به فرزندشان از خود سلب مسئولیت می کنند و در حق او ظلم روا می دارند این ربطی به موقت بودن ازدواج ندارد چه اینکه این وضع در ازدواج دائم هم وجود دارد.

برای همین دلیلی ندارد تا این بحث مطرح می شود خانمی شوهرش را پشت سرش مخفی کند و با فریاد بگوید: « زندگی ما را به هم نزنید!» یا «شوهرم را از من نگیرید!» همان گونه که به هر کس و در هر شرایطی توصیه نمی شود ازدواج دائم کند به هر کسی هم توصیه نمی شود این کار را انجام دهد

سوء استفاده افراد هوسباز از این قانون

ایراد دیگر این است که ازدواج موقت سبب مى ‏شود بسیارى افراد هوسباز از این قانون، سوء استفاده کرده، مرتکب فحشا و کار حرام شوند.

در پاسخ گفته مى‏شود: از کدام قانون سوء استفاده نشده؟ آیا اگر کسى در زیارت خانه خدا مرتکب کارى حرام، مانند فروش مواد مخدر شد باید جلوى حج گرفته شود؟ [2]

هیچ جمع عاقلی به دلیل سوء استفاده عده ای از یک قانون مفید و کمک حالِ جامعه، آن قانون را تعطیل نمی کنند؛ بلکه به دنبال راه حلی می گردند تا جلوی سوء استفاده آن عده را بگیرند؛ البته تا آنجا که ممکن است.

این را هم تکرار می کنیم که ازدواج موقت غیر از فحشاست. این تهمت بزرگی است که زن و مردی ازدواج موقت انجام دهند و به آنها گفته شود شما مرتکب فحشا شده اید. اگر یکی از طرفین به قوانین این ازدواج پایبند باشد و با دقت تمام، رعایت آنها را از طرف مقابل خود بخواهند امکان ندارد کسی بتواند از این قانون سوء استفاده کند و ازدواج را به فحشا تبدیل نماید.

 

کمک به هوسرانی مردان         

عده اى مى‏گویند: تجویز ازدواج موقت براى تأمین هوسرانى مردان است.

در پاسخ باید گفت: هدف از تجویز ازدواج موقت هوسرانى نیست. از دیدگاه اسلام و همه ادیان آسمانى هوسرانى مذموم و مردود است؛ ازاین رو در روایات اسلامى مرد «ذوّاق» یعنى کسى که زنان را براى کامجویى گرفته، سپس طلاق مى‏دهد، لعن و نفرین شده است [3] ؛ بلکه هدف، رفع نیاز غریزى بشر و جلوگیرى از گرفتار شدن انسانها در دام فحشا و حرام است. [4]

جایز بودن یک حکم و حضور قانونمند آن در جامعه به معنای ضرورت انجام آن برای همه نیست. وقتی گفته می شود ازدواج موقت حلال است و باید در جامعه وجود داشته باشد معنایش این نیست که بر همه مردان (چه مجرد، چه متاهل؛ چه نیازمند و چه بی نیاز) واجب است ازدواج موقت داشته باشند!

آسیب دیدن کیان خانواده

عده ای تا سخن از ازدواج موقت به میان می آید بلافاصله در سوگ ازدواج اول مرثیه سرایی می کنند و ازدواج موقت را بسان شعله ای می دانند که در خرمن خانواده می افتد و ادامه سوگواری.

این عده به چند مطلب باید توجه کنند:

1. جایز بودن یک حکم و حضور قانونمند آن در جامعه به معنای ضرورت انجام آن برای همه نیست. وقتی گفته می شود ازدواج موقت حلال است و باید در جامعه وجود داشته باشد معنایش این نیست که بر همه مردان (چه مجرد، چه متاهل؛ چه نیازمند و چه بی نیاز) واجب است ازدواج موقت داشته باشند!

برای همین دلیلی ندارد تا این بحث مطرح می شود خانمی شوهرش را پشت سرش مخفی کند و با فریاد بگوید: « زندگی ما را به هم نزنید!» یا «شوهرم را از من نگیرید!» همان گونه که به هر کس و در هر شرایطی توصیه نمی شود ازدواج دائم کند به هر کسی هم توصیه نمی شود این کار را انجام دهد.

ازدواج موقت

2. ورود زن دوم به یک زندگی چه دائم و چه موقت، به خودی خود آسیب زا نیست. زندگی های متعددی وجود داشته و دارد که یک مرد با چند همسر خود زندگی می کند و همگی از زندگی خود کمال رضایت را دارند. پس نباید آسیب های به وجود آمده را به گردن این نوع ازدواج انداخت. اگر خود ازدواج دوم مشکل ساز بود هر ازدواج دومی باید چنین می شد در حالیکه اینگونه نیست.

آسیب ها و مشکلاتی که با ورود زن دوم به وجود می آید غالبا (اگر نگوییم همه) یا به دلیل نوع رفتار و مدیریت ضعیف و غلط مرد و در مقابل عکس العملهای نسنجیده زن است یا این مشکلات جدید، شدت یافته مشکلات قبلی آنهاست که هم زمینه ساز ورود زن دوم شده و هم با ورود او این مشکلات شدت یافته است. یعنی اینطور نبوده که یک زندگی در بهشت محض به سر می برده و ناگهان با ورود زن دوم به جهنم محض تبدیل شده باشد.

بنابراین هیچ اشکالی از این نظر به ازدواج موقت وارد نیست اگر اشکالی هست این اشکال متوجه رفتار هر دو یا یکی از طرفین است.

 

آسیب های روحی بعد از جدایی

دلتنگی های ایجاد شده بعد از هر ازدواج موقت و آثار باقیمانده از آن در روح طرفین به خصوص اگر تکرار هم بشود از ایراداتی است که به این نوع ازدواج گرفته اند.

در پاسخ به این سوال باید گفت: عوارض جانبی هر کاری جزء جدا نشدنی آن است که باید پذیرفت و با آن کنار آمد. کسی به دلیل وجود چنین عوارضی از اصل آن کار (با فرض جایز بودن و نیاز به آن) چشم پوشی نکرده و یا حکم به تعطیلی آن نمی کند.

در مرز بندی بین ازدواج (دائم) و فحشا، ازدواج موقت، در طرف و ردیف ازدواج دائم است؛ نه در مقابل آن و یا به تصور برخی در کنار فحشا. اگر این تصور اصلاح شود ما به جای اینکه ازدواج موقت و فحشا را در کنار هم ببینیم و دم از شباهت یا یکی بودن این دو بزنیم ؛ آن را در کنار و چسبیده به ازدواج دائم می بینیم و آن دو را با هم مقایسه می کنیم که اگر این شد دیگر نگاههای غلط و مسموم به این نوع ازدواج بر طرف می شود

در ازدواج دائم هم آسیبهای روحی وجود دارد که در زندگی مجردی وجود ندارد. چه بسیار بین دو طرف، اختلاف نظر، مشاجره، دلخوری، قهر و آشتی و مانند آن به وجود می آید آیا رواست ما به این دلیل، حکم به تعطیلی ازدواج دائم کنیم؟ اصلا کدام کار را می توان پیدا کرد که هیچ عارضه ای نداشته باشد؟ تنها در بهشت است که چون سراسر رحمت است کارها بی هیچ عارضه ناخوشایندی صورت می گیرد که چیزی که هست انسان در این دنیا باید تلاش کند این عوارض و پیامدها را به حداقل رسانده و با آنها کنار بیاید.

 

خلاصه اینکه

هیچ ایرادی به اصل ازدواج موقت وارد نیست اگر اشکال و ایرادی هست به نحوه رفتار و تعامل دیگران با این برنامه الهی است. راهکاری که خالق و هادی بشر برای رفع نیاز غریزی انسان و سامان دادن به زندگی اجتماعی او در دین یا همان برنامه سعادت بشری قرار داده است تا او را به سعادت دنیا و آخرت برساند. این برنامه هم به مانند دیگر برنامه ها، روش و شرایط اجرای خود را دارد.

اگر به نام این برنامه مشکلاتی ایجاد می شود مقصر آن، مجریان آنند؛ نه این برنامه. که برای رفع این مشکلات هم باید مجریان آن را اصلاح کرد نه آنکه جلوی اجرای آن را گرفت.


: برگرفته شده از.http://namaee.blog.ir


نوع مطلب : احکام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()


 

فطره میهمان كه فقط شب عید فطربرای افطاری میهمان است و قبل از زمان وجوب آمده است، و بعد از افطار می رود بر چه كسی است؟[1]

      1 ـ بر خود میهمان است. (مشهور)[2]

      2 ـ بر میزبان است. (گلپایگانی، صافی، اراكی، بهجت[3])

 

 اگر شب میهمان داشته باشد و عید بودن آن شب را بعدا بفهمد، فطره بر چه كسی است؟

  حكم مسأله قبل را دارد.



[1] ) توضیح المسائل مراجع م 1995 . عروه فصل فی من تجب عنه، خوئی ، وحید :منهاج 2/355 مساله 1172

[2]  ) سیستانی : منهاج 1/380م1172 ، فاضل: الا حكام الواضحه المبحث الرابع :زکاة الفطرة ص293 مساله1199 ، تبریزی استفتائات ج2 ص145 سوال682 و683

[3] ) بهجت استفتائات جلد 2 سوال 3327



نوع مطلب : احکام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()
رساله مراجع :

مسأله 1725- كسی كه بواسطه پیری نمی تواند روزه بگیرد، یا برای او مشقّت دارد، روزه بر او واجب نیست1، ولی در صورت دوم باید برای هر روز یك مد كه تقریباً ده سیر است گندم یا جو و مانند اینها به فقیر بدهد2.

1- بهجت: و چنانچه تا رمضان بعد بتواند روزه بگیرد، اقوی وجوب قضا است، و در صورتی كه نتواند تا رمضان بعد روزه را قضا كند واجب است برای هر روز یك مد طعام – كه تقریباً ده سیر است – از گندم یا جو و مانند اینها صدقه بدهد و همچنین كسی كه توانایی قضای روزه را داشته ولی به سبب ندانستن حكم، قضای آن را تا رمضان بعد تأخیر انداخته باید علاوه بر قضای روزه به مقداری كه گفته شد كفّاره بدهد.

زنجانی: پیرمرد  و پیرزنی که نمی تواند  روزه بگیرد یا برای او مشقّت دارد  -اگرچه به حد حرج نرسد- روزه ماه رمضان بر او واجب نیست...

2- خوئی، تبریزی، سیستانی: باید برای هر روز یك مد طعام گندم یا جو یا نان و مانند اینها به فقیر بدهد.

گلپایگانی، صافی: باید برای هر روز یك مد گندم یا جو و مانند اینها به فقیربدهد بلكه در صورت اول نیز بنابراحتیاط لازم یك مد طعام بدهد.

زنجانی: باید برای هر روز یك مد، به احتیاط واجب حدود 900 گرم، طعام به فقیر بدهد.

سبحانی: باید براى هر روز 750 گرم آرد به فقیر بدهد.

*****

مكارم: مسأله- مرد و زن پیر كه روزه گرفتن برای آنها مشكل است می توانند روزه را ترك كنند، ولی باید برای هر روز یك مد (تقریباً 750 گرم) گندم یا جو و مانند اینها به فقیر دهند و بهتر آن است بجای گندم و جو، نان را انتخاب كنند و در این صورت احتیاط واجب این است به اندازه ای باشد كه گندم خالص آن، مقدار یك «مد» شود.

وحید: مسأله- كسى كه به واسطه پیرى نمى تواند روزه بگیرد ، یا براى او مشقّت دارد ، روزه از او برداشته شده و در صورت دوم باید براى هر روز فدیه بدهد ، و فدیه یك مُد طعام است ، و احتیاط مستحبّ این است كه خصوص گندم را بدهد.

مظاهری: مسأله- كسى كه به واسطه پیرى یا مرض دیگر (مثل تشنگى زیاد) نمى‏تواند روزه بگیرد یا براى او مشقّت دارد، روزه بر او واجب نیست ولى در صورتى كه روزه براى او مشقّت دارد باید براى هر روز 750 گرم گندم یا جو و مانند اینها یا قیمت آنها را به فقیر بدهد، و چنانچه بعد بتواند روزه بگیرد بهتر است روزه‏هایى را كه نگرفته قضا نماید.

مسأله اختصاصی

بهجت: مسأله 1363- بر پسر یا دختری كه تازه بالغ شده اند و قدرت بر روزه گرفتن ندارند، روزه واجب نیست و كفّاره هم ندارد ولی قضا دارد.

مسأله 1726- كسی كه بواسطه پیری روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند1 روزه بگیرد، بنابراحتیاط واجب2 باید قضای روزه هایی را كه نگرفته بجا آورد3.

1- زنجانی: بدون مشقّت...

2- گلپایگانی، سبحانی: بنابراحتیاط لازم...

فاضل، صافی، نوری: بنابراحتیاط مستحب...

[عبارت «بنابراحتیاط واجب» در رساله آیات عظام: اراكی، و زنجانی نیست]

3- خوئی، سیستانی: احتیاط مستحب آن است كه قضای روزه هایی را كه نگرفته است بجا آورد.

تبریزی: لازم نیست روزه را قضا نماید.

وحید: ، روزه هایى را كه نگرفته قضا ندارد.

بهجت، مظاهری: رجوع كنید به ذیل مسأله 1725.

*****

مكارم: مسأله- كسانی كه به خاطر پیری روزه نگرفته اند اگر در فصل مناسبی كه هوا ملایم و روزها كوتاه است بتواند قضای آن را بجا آورند احتیاط آن است كه آن را قضا كنند.

مسأله 1727- اگر انسان مرضی دارد كه زیاد تشنه می شود و نمی تواند تشنگی را تحمّل كند یا برای او مشقّت دارد، روزه بر او واجب نیست1، ولی در صورت دوم2 باید برای هر روز یك مد گندم یا جوومانند اینها به فقیر بدهد3،واحتیاط واجب4 آن است كه بیشترازمقداری كه ناچاراست آب نیاشامد و چنانچه بعد بتواند روزه بگیرد،بنابراحتیاط واجب بایدروزه هایی را كه نگرفته قضا نماید.5

1- بهجت: ولی اگر تا رمضان بعد بتواند روزه بگیرد واجب است قضای آن را بگیرد و در صورت عدم توانایی واجب است برای هر روز یك مد طعام از گندم و جو و مانند اینها صدقه بدهد.

سیستانی: ولی درصورت دوم باید برای هر روز یك مد طعام به فقیر بدهد و چنانچه بعد بتواند روزه بگیرد واجب نیست قضا نماید.

وحید: ولى در صورت دوم باید براى هر روز یك مُد طعام به فقیر بدهد ، و احتیاط مستحبّ این است كه بیشتر از مقدارى كه ناچار است آب نیاشامد ، و چنانچه بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد ، روزه هایى را كه نگرفته قضا ندارد.

سبحانی: ولی در صورت دوم باید برای هر روز یک مد آرد گندم به فقیر بدهد و بهتر آن است که  بیشتر از مقداری که ناچار است آب نیاشامد ، و چنانچه بعد بتواند در روزهای کوتاه و هوای ملایم  روزه بگیرد  بنابراحتیاط روزه هایی را که نگرفته قضا نماید.

2- گلپایگانی، صافی: و بلكه در صورت اول هم بنابراحتیاط لازم...

[عبارت « درصورت دوم » در رساله آیت الله فاضل نیست]

3- خوئی، تبریزی، فاضل: باید برای هر روز یك مد طعام به فقیر بدهد...

زنجانی: در صورت دوم باید برای هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد و احتیاط مستحب آن است که در طول روز بیشتر از مقداری که ناچار است آب نیاشامد و چنانچه تا ماه رمضان سال بعد عذرش برطرف شود باید روزه هایی را که نگرفته قضا نماید.

4- خوئی، گلپایگانی، تبریزی، فاضل، صافی: احتیاط مستحب...

5- خوئی، تبریزی: بنابراحتیاط باید روزه هایی را که نگرفته قضا نماید...

اراکی، زنجانی،گلپایگانی،  فاضل، صافی: باید روزه هایی را که نگرفته قضا نماید.

نوری: بنابراحتیاط مستحب باید روزه هایی را که نگرفته قضا نماید.

مظاهری: رجوع کنید به ذیل مسأله 1725.

*****

مكارم: مسأله- روزه بر كسانی كه مبتلا به بیماری استسقاء هستند، یعنی زیاد تشنه می شوند و توانایی روزه گرفتن را ندارند و یا برای آنها بسیار مشكل است، واجب نیست ولی باید برای هر روز یك مد طعام كه در مسأله قبل به آن اشاره شد كفّاره بدهند و بهتر است كه پیش از مقدار ضرورت آب نیاشامد و اگر بعداً بتواند قضا كنند احتیاط واجب قضا كردن است.

مسأله 1728- زنی كه زاییدن او نزدیك است و روزه برای حملش1 ضرر دارد روزه بر او واجب نیست، و باید برای هر روز یك مد طعام یعنی گندم یا جو و مانند اینها به فقیر بدهد2 و نیز اگر روزه برای خودش ضرر دارد، روزه براو واجب نیست3 و بنابراحتیاط واجب باید4 برای هر روز یك مد طعام به فقیر بدهد . و در هر دو صورت روزه هایی را كه نگرفته باید قضا نماید.

1- سیستانی: خودش یا حملش...

2- سیستانی: باید برای هر روز یك مد طعام به فقیر بدهد و در هر دو صورت روزه هایی را كه نگرفته باید قضا نماید. [پایان مسأله]

خوئی، تبریزی: باید برای هر روز یك مد طعام به فقیر بدهد...

سبحانی: باید براى هر روز یك مدّ آرد گندم  به فقیر بدهد...

3- اراکی، سبحانی: و باید برای هر روز یک مد طعام (سبحانی: یک مد گندم و یا آرد آن را ) به فقیر بدهد و در هر دو صورت روزه هایی را که نگرفته باید قضا کند.

مكارم: [و] كفّاره هم ندارد، ولی بعداً قضا می كند. [پایان مسأله]

4- خوئی، تبریزی: بنابراحتیاط مستحب...

مظاهری: رجوع کنید به ذیل مسأله 1729.

*****

گلپایگانی: مسأله- زنی كه زاییدن او نزدیك است و روزه برای حملش یا برای خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست . و باید* برای هر روز بنابراحتیاط لازم یك مد طعام به فقیر بدهد. و روزه هایی را كه نگرفته باید قضا نماید.

. بهجت: واجب است افطار نماید و برای هر روز یك مد طعام به فقیر بدهد و در هر دو صورت روزه هایی را كه نگرفته، بعداً باید قضا نماید.

* صافی: در صورت اول باید...

. صافی: ولی اگر روزه برای خودش ضرر دارد، رعایت این احتیاط لازم نیست، اگر چه بهتر است...

وحید: مسأله- زنى كه زاییدن او نزدیك است و روزه براى حملش یا خودش ضرر دارد ، روزه او صحیح نیست ، و در صورت اوّل باید براى هر روز یك مُد طعام به فقیر بدهد ، و همچنین بنابر احتیاط مستحبّ در صورت دوم ، و روزه هایى را كه نگرفته باید قضا نماید.

زنجانی: مسأله- زن بارداری كه روزه برای حملش ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست و باید برای هر روز یك مد طعام به فقیر بدهد و نیز اگر روزه برای خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست و بنابراحتیاط مستحب باید برای هر روز یك مد طعام به فقیر بدهد و درهر دو صورت اگر تا ماه رمضان بعد بتواند بدون ضرر روزه بگیرد باید روزه هایی را كه نگرفته قضا كند، بلكه به احتیاط واجب اگر بعد از آن نیز بتواند روزه بگیرد، قضای روزه بر او واجب می شود.

فاضل: مسأله- اگر روزه گرفتن برای جنین زن حامله ضرر داشته باشد روزه بر او واجب نیست و باید قضای آن را بعداً بگیرد و اگر روزه گرفتن برای خود زن حامله ضرر دارد نباید روزه بگیرد و باید قضای آن را بعداً بگیرد و یك مد طعام نیز برای هر روز كه روزه نگرفته به فقیر بدهد.



نوع مطلب : احکام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()
 حکم فقهی کسانی که در ماه رمضان به دلایل شرعی یا به طور عمدی روزه نگرفته اند، چیست؟
به گزارش خبرآنلاین، با به پایان رسیدن ماه مبارک رمضان امسال، کسانی که به دلایل شرعی نتوانسته اند روزه بگیرند به دنبال وظیفه شرعی خود برای قضای روزه ها و پرداخت کفاره آنها هستند.

برخی کاربران خبرآنلاین نیز با ارسال کامنت هایی سوالاتی در این باره مطرح کردند. به همین دلیل برخی سوالات شایع را که به صورت استفتاء از مراجع پرسیده شده یا احکام مربوط به روزه قضا که در رساله های آنها عنوان شده بود در جدول زیر گردآوری شده است. بدیهی است کسانی که پرسش های دیگری دارند یا نظر مرجع تقلید آنها در اینجا نیامده باید با دفاتر مرجع خود برای دریافت حکم صحیح تماس بگیرند.

نام مرجع

سوال

جواب

آیت الله سیستانی

روزه‌هایى که زن از زمان باردارى تا پایان شیردهى قضا دارد را چگونه باید ادا کند؟ آیا در صورت ناتوانى جسمى باید همه آنها را بگیرد؟

مقدارى را که توانایى دارید باید قضا کنید.

زنى که به علت زایمان نتواند روزه بگیرد چه مقدار باید کفاره بدهد؟

فقط قضاء مى کند.

آیا کسى که روزه اى بر گردنش باشد از سال گذشته و تا بحال نتوانسته آن را بگیرد مى تواند معادل آن بجاى ۶٠ روز کار دیگرى انجام دهد؟

مى تواند براى هر روز که عمداً نگرفته است ۶٠ فقیر را اطعام کند یا به هر یک ۷۵٠ گرم گندم یا نان و امثال آن بدهد.

کسی که تا رمضان بعدی عمدا روزه قضا را نگرفته چه وظیفه ای دارد؟

اگر در ماه رمضان بواسطه عذرى روزه نگیرد ، و بعد از رمضان عذر او بر طرف شود و تا رمضان آینده عمداً قضاى روزه را نگیرد ، باید روزه را قضا کند و براى هر روز یک مُد طعام هم به فقیر بدهد .

فردی که روزه قضا را به موقع نگرفته تا اینکه عذر شرعی برای گرفتن روزه پیدا کرده حکمش چیست؟

اگر در قضاى روزه کوتاهى کند تا وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذر پیدا کند ، باید قضا را بگیرد ـ و بنابر احتیاط ـ براى هر روز یک مُد طعام به فقیر بدهد ، و همچنین است اگر بعد از بر طرف شدن عذر تصمیم داشته باشد که روزه‏هاى خود را قضا کند، ولى پیش از آنکه قضا نماید در تنگى وقت عذر پیدا کند .

آیت الله خامنه ای

زنى به علت باردارى و نزدیکى وقت زایمان، نمى‏ تواند روزه بگیرد، اگر به‌ طور عمدى یا غیرعمدى تا چند سال قضای روزه نگیرد، آیا فقط کفاره همان سال بر او واجب است یا آنکه کفاره تمام سال هایى که روزه را به تاخیر انداخته، واجب است؟

کفاره تاخیر قضاى روزه ماه رمضان هر چند به مدت چند سال هم به تاخیر افتاده باشد، یک بار واجب است و زمانى واجب مى‏ شود که تاخیر قضاى روزه ماه رمضان تا ماه رمضان دیگر بر اثر سهل‌انگارى و بدون عذر شرعى باشد، ولى اگر به خاطر عذرى باشد که شرعا مانع صحت‏ روزه است، فدیه‏ اى ندارد.

زنى در دو سال متوالى در ماه مبارک رمضان حامله بوده و قدرت روزه گرفتن در آن ایام را نداشته است، ولى در حال حاضر توانایى روزه گرفتن را دارد، حکم او چیست؟ آیا کفاره جمع بر او و اجب است یا فقط قضاى آن را باید به جا آورد؟ تاخیر او در قضاى روزه چه حکمى دارد؟

اگر بر اثر عذر شرعى روزه ماه رمضان را نگرفته، فقط قضا بر او واجب است، و اگر عذر او در خوردن روزه خوف از ضرر روزه بر جنین یا کودکش بوده، باید علاوه بر قضا، براى هر روز یک مد طعام به عنوان فدیه بپردازد، و اگر قضا را بعد از ماه رمضان تا ماه رمضان سال بعد، بدون عذر شرعى به تاخیر انداخته، فدیه دیگرى هم بر او واجب است یعنى باید براى هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد.

زنى به علت بیمارى از روزه گرفتن معذور است و قادر بر قضا کردن آنها تا ماه رمضان سال آینده هم نیست، در این صورت آیا کفاره بر او واجب است یا بر شوهرش؟

 

اگر افطار روزه ماه رمضان از جهت بیمارى و تأخیر قضاى آن هم از جهت ادامه بیمارى بوده است، براى هر روز یک مدّ طعام به عنوان فدیه بر خود زن واجب است و چیزى بر عهده شوهرش نیست.

اگر شخصى بر اثر جهل به وجوب قضاى روزه تا قبل از ماه رمضان سال آینده قضاى روزه‏ هایش را به تأخیر اندازد، چه حکمى دارد؟

فدیه تأخیر قضاى روزه تا ماه رمضان سال بعد، بر اثر جهل به وجوب آن ساقط نمى‏ شود.

کسانى که در ماه رمضان براى انجام وظیفه دینى در مسافرت هستند و به همین دلیل نمى‏ توانند روزه بگیرند، اگر در حال حاضر بعد از چند سال تاخیر، بخواهند روزه بگیرند، آیا پرداخت کفاره بر آنها واجب است؟

 

اگر قضاى روزه ماه رمضان را به علت استمرار عذرى که مانع روزه گرفتن است، تا ماه رمضان سال آینده به تأخیر انداخته باشند، قضاى روزه‏ هایى که از آنان فوت شده کافى است، و واجب نیست براى هر روزى یک مدّ طعام فدیه بدهند، هرچند احتیاط در جمع بین قضا و فدیه است. ولى اگر تأخیر در قضاى روزه به خاطر سهل‏ انگارى و بدون عذر باشد، جمع بین قضا و فدیه بر آنها واجب است.

آیت الله صافی گلپایگانی

 

اگر کسی قضای روزهای ماه رمضان سال قبل را تا ماه مبارک رمضان سال بعد نگیرد، حکمش چیست؟

در فرض سؤال، باید علاوه بر قضاء روزه‌ها برای هر روز یک مد(750گرم) گندم یا جو یا آرد به عنوان کفاره به فقیر غیر سید بدهد و دادن پولش کافی نیست. باید خود جنس باشد و می توان همه را به یک فقیر داد.

آیا می‌توان‌ پول‌ کفاره‌ را به‌ فقیر داد و به‌ او گفت: طعامی‌ که‌ روزانه‌ می‌خوری‌ قصد کفاره‌ کن؛‌ یا لازم‌ است‌ فقیر از همین‌ پول‌ طعام‌ بگیرد؟

در فرض‌ سؤال‌، فقیر باید با همین‌ پول‌، برای‌ دهنده‌ آن‌ طعام‌ بخرد و به‌ وکالت‌ از طرف‌ او طعام‌ را به‌ عنوان‌ کفاره‌ بردارد.

آیت الله جعفر سبحانی

 

اگر در زمان باردارى روزه نگرفتیم و تا سال آینده هم نتوانستیم قضاى آن را به جا آوریم کفاره آن به عهده شوهر است یا بر عهده زن؟

در این مورد دو کفاره هست: 1. کفاره افطار، 2. کفاره تاخر قضا .کفاره اول به عهده شوهر که بخشى از نفقه است و کفاره دوم بر عهده خودش است.

آیا کفارات و مظالم و صدقات تبرعى را مى توان به سادات داد؟

احتیاطا به غیر سید بپردازد.

 

کفاره روزه ماه رمضان جزء نفقه است؟

کفاره عمدى و کفاره تأخیر قضا جزء نفقه نیست.  

اگر مادرى به علت شیر دادن بچه اش روزه نگرفته و تا سال آینده با تمکن از روزه، قضاى آن را انجام نداده باید یک کفاره دهد یا دو کفاره؟

دو کفاره باید بدهد، یکى براى روزه نگرفتن در ماه رمضان، به خاطر شیردادن تا ثواب از دست رفته را جبران بکند. و دوم کفاره تأخیر و نیز قضا دارد.  

کفاره در چه مدت زمانی باید پرداخت شود؟ و اگر دیر شود باید بیشتر بپردازد؟

انسان نباید در به جا آوردن کفاره کوتاهى کند، ولى لازم نیست فورا آن را انجام دهد. اگر کفاره بر انسان واجب شود و چند سال آن را به جا نیاورد، چیزى بر آن اضافه نمى شود.

آیت الله مکارم شیرازی

اگر کسی کفاره روزه داشته باشد و بخواهد 60 گرسنه را سیر کند آیا می تواند 60 روزه دار را سیر کند؟

خیر، باید 60 نفر فقیر را سیر کند.

 

آیا جایز است به وسیله کفاره روزه، به فقرا اطعام داده شود؟ این حکم شامل مساکین نیز مى شود؟

کفّاره روزه را به فقرا و مساکین هر دو مى توان داد.

 

زنی سه سال را روزه نگرفته، یکسال به دلیل حاملگی و دو سال به دلیل شیردهی و هر سه سال کفاره تمام روزه هایش را داده است. حکم قضای روزه های او چگونه است؟ و اصلا باید روزه قضا بگیرد یا خیر؟

چنانچه روزه گرفتن در این مدت برای او ضرر داشته قضا ندارد و اگر برای بچه ضرر داشته قضای آن را هم بجا بیاورید.

اگر انسان فراموش کند که روزه قضا دارد و آن را انجام ندهد و چند روز مانده به ماه مبارک یادش بیاید، ولى نتواند قضا را بجا آورد، حکم او چیست؟

آنچه از قضاى روزه مانده، بعد از ماه رمضان بجا مى آورد و احتیاط آن است که براى هر یک روز روزه یک مدّ طعام (یعنى معادل 750 گرم گندم) به فقیر بدهد.

اگر شخصی روزه قضا داشته باشد و بدون عذر تا ماه رمضان سال بعد روزه های قضایش را نگیرد و بعد از آن نیز مریض شود، به طوری که دیگر تا آخر عمر قادر به گرفتن روزه نباشد تکلیفش چیست؟

باید برای هر روز فقیری را سیر کند ولی برای سالی که موفق به قضا بوده و قضا نکرده باید برای هر روز دو فقیر را سیر کند.

وضع حمل خانمی مصادف بود با شروع ماه رمضان و بدلیل داشتن فرزند دو قلو و تغذیه آنها با شیر مادر به مدت یک سال نتوانست روزه بگیرد . حکم شرعی او در این زمینه چگونه است؟  

قضای روزه های مذکور واجب نیست ولی برای هر روز فقیری را سیر می کند.

 

مادر پیری به دلیل داشتن بیماری و تحت نظر پزشک بودن و مصرف دارو چند سال است که نتوانسه روزه بگیرد. حکم شرعی او در این زمینه چگونه است؟

چنانچه عذر او تا ماه رمضان سال بعد ادامه داشته قضا به او واجب نیست ولی برای هر روز فقیری را سیر کند.

آیت الله وحید خراسانی

 

کسی که در اثر مرض روزه های ماه مبارک را نگرفته می تواند فدیه و کفاره آن را به یک فقیر بدهد؟

کسی که باید برای هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد می تواند کفاره چند روز را به یک فقیر بدهد.

حکم کسی که قضای روزه ماه مبارک رمضان را تا سال بعد تاخیر بیاندازد چیست؟

اگر می توانسته قضای روزه ماه رمضان را بجا آورد ولی عمدا یک سال یا چند سال آن را تاخیر بیاندازد، باید قضای آن را بگیرد و از جهت تاخیر در سال اول برای هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد، و در صورتی که قصد گرفتن قضای روزه را داشته ولی عذری برای او پیش آمده و نتوانسته قضای آن را بجا آورد، باید قضای آن روزها را بگیرد و بنابر احتیاط واجب برای هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد، و اما از جهت تاخیر سال های بعدی چیزی بر او واجب نیست.

آیت الله نوری همدانی

آیا ترتیبی در گرفتن روزه های قضا از ماه رمضان سال های مختلف وجود دارد؟

اگر از چند  ماه  رمضان  روزة قضا داشته باشد، قضای هر کدام را که اول بگیرد مانعی ندارد. ولی اگر وقت قضای رمضان  آخر  تنگ باشد،  مثلاً پنج روز از رمضان آخر قضا داشته باشد و پنج روز هم به رمضان مانده باشد احتیاط مستحب آن است که اول قضای رمضان آخر را بگیرد.

کسی که قضای روزه های رمضان را تا سال بعد به جا نیاورده به علت بیماری یا مسافرت، چه حکمی دارد؟

اگر  به  واسطه  مرضی  روزه رمضان را نگیرد و مرض او تا رمضان سال بعد طول بکشد، قضای روزه هائی را که نگرفته بر او واجب نیست و باید برای هر روز یک مد که  تقریبا  ده  سیر  است  طعام   یعنی  گندم یا جو و مانند اینها به فقیر بدهد، ولی اگر به واسطه عذر دیگری مثلا برای مسافرت روزه نگرفته باشد و عذر او تا رمضان بعد باقی بماند، روزهائی را که نگرفته باید قضا کند و احتیاط مستحب آن است که برای هر روز یک مد طعام هم به فقیر بدهد .

آیت الله مظاهری

زنی که دو فرزند دارد و در زمان حاملگی فرزند اول و نیز شیر دادن فرزند دوم قادر به روزه گرفتن نبوده، و از این بابت دو ماه رمضان کامل یعنی 60 روز، روزه نگرفته است. وظیفه او در قبال قضا و کفاره این روزه ها چیست؟

 

 

اگر از وقتی که روزه ها را افطار کرده اید تا ماه مبارک بعدی قدرت بر گرفتن قضا نداشته اید، قضا ندارد و راجع به کفاره اگر قدرت مالی دارید برای هر روزه یک چارک گندم یا پول آنرا بدهید کفایت می کند.و چارک هفتصد و پنجاه گرم است.

زنی که روزه های مانده از سال های قبل خود را به علت بیماری و ضعف جسمی نتوانسته قضا کند چگونه باید آنها را تدارک کند؟ اگر وظیفه او پرداخت کفاره است آیا باید آن را از مالی که دسترنج خودش است بپردازد یا اینکه می تواند از مال پدر یا همسر نیز پرداخت کند؟

وظیفه او پرداخت کفاره است. و اگر ندارد و متصدی مخارج او هم ندارد یا حاضر نیست بدهد، آنهم بر او واجب نیست.

کسی که روزۀ قضا دارد، اگر تا چند روز مانده به ماه مبارک رمضان فراموش کند روزه‌ها را بگیرد و وقتی یادش بیاید که نتواند قضا را به جا آورد، چه وظیفه‌ای دارد؟

بعد از ماه مبارک رمضان آن قضاها را بگیرد و برای هر روز 750 گرم گندم یا پول آن را به فقیر بدهد.

/

نوع مطلب : احکام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()
پاسخ: 

نظر امام خمینی، رهبری و آیت الله مکارم: روزى را كه انسان شك دارد آخر شعبان است یا اول رمضان، واجب نیست روزه بگیرد و اگر بخواهد روزه بگیرد، نمى‌تواند نیت روزۀ رمضان كند و اگر به نیت اول رمضان روزه بگیرد، حرام می باشد؛ بلکه اگر روزه قضا دارد، به نیت قضا روزه بگیرد و اگر کسی روزه قضا نداشته باشد، به نیت مستحبی روز آخر شعبان روزه بگیرد. اگر نیت روزۀ قضا و یا مستحبی روزه بگیرد و در بین روز بفهمد كه ماه رمضان است، باید فوراً نیت روزۀ رمضان كند که در این صورت، روزه اش صحیح است. اگر بعداً معلوم شود که اول رمضان بوده، به جای روزه اول ماه رمضان حساب مى‌شود. (1)
نظر آیت الله سیستانى: روزى را كه انسان شك دارد آخر شعبان است یا اول رمضان، واجب نیست روزه بگیرد و اگر بخواهد روزه بگیرد، نمى‌تواند نیت روزۀ رمضان كند و اگر به نیت اول رمضان روزه بگیرد، حرام می باشد. ولى اگر نیّت كند كه اگر رمضان است، روزۀ رمضان و اگر رمضان نیست، روزۀ قضا یا مانند آن باشد، صحّت روزه‌اش بعید نیست؛ ولى بهتر آن است كه نیّت روزۀ قضا و مانند آن بنماید؛ یعنی اگر روزه قضا دارد، به نیت قضا روزه بگیرد و اگر کسی روزه قضا نداشته باشد، به نیت مستحبی روز آخر شعبان روزه بگیرد. اگر نیت روزۀ قضا و یا مستحبی روزه بگیرد و در بین روز بفهمد كه ماه رمضان است، باید فوراً نیت روزۀ رمضان كند که در این صورت، روزه اش صحیح است و چنانچه بعد معلوم شود رمضان بوده، از رمضان حساب مى‌شود و اگر قصد مطلق روزه را كند و بعد معلوم شود رمضان بوده نیز كافى است. (2)
نظر آیت الله زنجانى و آیت الله وحید خراسانی: روزى را كه انسان شك دارد آخر شعبان است یا اول رمضان، واجب نیست، روزه بگیرد و اگر بخواهد روزه بگیرد، نمى‌تواند نیت روزۀ رمضان كند و اگر به نیت اول رمضان روزه بگیرد، حرام می باشد. همچنین نمی تواند به نیت ما فی الذمه روزه بگیرد؛ یعنی نمی تواند قصد کند که آنچه را فعلاً خداوند متعال از او خواسته انجام می دهد و نیز نمی تواند به این نیت روزه بگیرد که که اگر ماه رمضان است، روزه ماه رمضان و اگر ماه رمضان نیست، روزه قضا یا روزه مستحبی و مانند آن باشد؛ بلکه اگر روزه قضا دارد، به نیت قضا روزه بگیرد و اگر کسی روزه قضا نداشته باشد، به نیت مستحبی روز آخر شعبان روزه بگیرد. اگر نیت روزۀ قضا و یا مستحبی روزه بگیرد و در بین روز بفهمد كه ماه رمضان است، باید فوراً نیت روزۀ رمضان كند که در این صورت، روزه اش صحیح است و اگر بعداً معلوم شود که اول رمضان بوده، به جای روزه اول ماه رمضان حساب مى‌شود. (3)
نظر آیت الله صافی: روزى را كه انسان شك دارد آخر شعبان است یا اول رمضان، واجب نیست روزه بگیرد و اگر بخواهد روزه بگیرد، نمى‌تواند نیت روزۀ رمضان كند و اگر به نیت اول رمضان روزه بگیرد، حرام می باشد؛ بلکه بنا بر احتیاط، نیت قضا و مانند آن بنماید؛ یعنی اگر روزه قضا دارد، به نیت قضا روزه بگیرد و اگر کسی روزه قضا نداشته باشد، به نیت مستحبی روز آخر شعبان روزه بگیرد. اگر نیت روزۀ قضا و یا مستحبی روزه بگیرد و در بین روز بفهمد كه ماه رمضان است، باید فوراً نیت روزۀ رمضان كند که در این صورت، روزه اش صحیح است. اگر بعداً معلوم شود که اول رمضان بوده، به جای روزه اول ماه رمضان حساب مى‌شود.(4)
پی نوشت ها:
1. امام خمینی، توضیح المسائل، مسئله 1568، 1739 و 1569 (نظر رهبری مطابق با فتوای امام خمینی می باشد)؛ آیت الله مکارم، توضیح المسائل، مسئله 1332 و 1467.
2. آیت الله سیستانی، توضیح المسائل، مسئله 1549، 1550و 1709.
3. آیت الله شبیری زنجانی، توضیح المسائل، مسئله 1577، 1578 و 1748؛ آیت الله وحید خراسانی، توضیح المسائل، مسئله 1576، 1577 و 1747.
4. آیت الله صافی، توضیح المسائل، مسئله 1577، 1578 و 1748.



نوع مطلب : احکام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()


( کل صفحات : 2 )    1   2   


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی